รัตนา กิจเจริญ

รัตนา กิจเจริญ บันทึกการแข่งขันคริกเก็ตด้วยถ้อยคำที่คล้ายบทสวดภาวนา รายงานของเขาไม่เรียงตามลำดับเวลา แต่ร้อยเรียงเป็นลำดับพิธีกรรม แต่ละช่วงของการตีคู่ถูกอุปมาด้วยสถาปัตยกรรม เสาและคานแห่งหุ้นส่วนที่ค้ำยันโอกาสชนะ เขาเลี่ยงศัพท์สามัญ เลือกใช้คำจากรากสันสกฤตที่คิดขึ้นใหม่เพื่อเรียกตำแหน่งในสนาม ผู้อ่านจะสัมผัสถึงความชื้นของหญ้าและแรงกดอากาศที่เปลี่ยนจังหวะลูกโยน เสียงไม้กระทบลูกสะท้อนก้องดุจระฆังแห่งโศกนาฏกรรม สิ่งที่ทำให้ทุกบทสรุปของรัตนาเป็นเอกลักษณ์ คือการบันทึกเวลาเงาแรกที่แตะโคนเสา ลงลึกถึงวินาที เสมือนเวลาแห่งความจริงที่ถูกเปิดเผย เมื่อแสงเริ่มคล้อยและเงาลากยาว เขาเชื่อว่าจิตวิญญาณของเกมถูกเปิดออกในขณะนั้น รายงานแต่ละชิ้นจึงไม่ใช่แค่บันทึกผล แต่เป็นบันทึกศักดิ์สิทธิ์ของวันเวลาที่ถูกส่องผ่านปริซึมแห่งความรู้สึก ผู้อ่านจะได้เห็นคริกเก็ตในฐานะพิธีกรรม ไม่ใช่กีฬา ได้ยินเสียงกระซิบของสนามหญ้า และมองเห็นความงามในเงาที่เคลื่อนผ่านเสาทั้งสาม

How this desk reports, sources and corrects its coverage